Սերժ Սարգսյանը ոտնահարեց Արցախի սուբյեկտությունը

Hraparak.am-ի հարցերին պատասխանում է ՀՀ ԱԺ նախկին փոխնախագահ Կարապետ Ռուբինյանը։

-Պարոն Ռուբինյան, նախօրեին Մոսկվայում հանդիպել են Հայաստանի եւ Ադրբեջանի գլխավոր շտաբների պետերը եւ ձեռք բերել կրակի դադարեցման պայմանավորվածություն։ Կրակի դադարեցման պայմանավորվածությունը ի՞նչ արդյունքներ կարող է տալ, կա՞ արդյոք նոր զինադադարի պայմանագրի մասին անհրաժեշտություն։

-Որքան էլ մարդկային կյանքերը փրկելու առումով կարևոր համարենք կրակի դադարեցումը, պայմանավորվելու ձևն ու ձևաչափը, մեղմ ասած, խիստ անհանգստացնող են: Տարակուսելի է նաև, թե որքան անպատասխանատու դուրս եկան Սերժ Սարգսյանի հայտարարությունները՝ դրա նախօրեին, ԵԱՀԿ դեսպանների հետ հանդիպելիս: Պատերազմի դեպքում Արցախի անկախությունը ճանաչելու վաղուց հնչեցրած իր իսկ սպառնալիքը, ոչ միայն անտեսեց և տրանսֆորմացրեց ոչինչ չփոխող, պարզապես ներկայում գործող փոխհարաբերությունները արձանագրող ինչ-որ պայմանագիր կնքելու մասին խոսքերով, այլեւ, ժամեր անց, ամբողջ աշխարհին ի տես, ոտնահարեց Արցախի սուբյեկտությունն ընդհանրապես: Չեմ կարծում, թե ՀՀ ԶՈՒ շտաբի պետն ինքնագլուխ է յուրացրել Արցախի ղեկավարության իրավասությունները: Սա Արցախի անկախությանը սարգսյանական ռեժիմի հասցրած հերթական հարվածն է և հերթական ապացույցը, որ Սարգսյանը, չընտրված նախագահ, գերագույն հրամանատար, կամ ֆեդերացիայի նախագահ լինելուց առաջ, պարզապես Մոսկվայի խամաճիկն է: Իսկ ամենից ցավալին այն է, որ հրադադարից հետո էլ չկա ոչ մի երաշխիք, որ թշնամին վաղ թե ուշ չի կրկնի նույնը, կամ չի դիմի էլ ավելի լայնածավալ գործողությունների: Իսկ նոր զինադադարի պայմանագիր կնքելու անհարաժեշտության մասին խոսելն ավելորդ է, քանի որ, ինչպես տեսանք, թշնամին թքած ունի նման պայմանագրերի վրա: Ուղղակի, օգտվելով Սարգսյանի նշածս կոպիտ սխալից, Ալիևը գուցե ցանկանա նոր պայմանագրով` ամրապնդել նոր հռչակված, առանց Արցախի ձևաչափը:

— Հնարավո՞ր է այս իրավիճակում ԼՂ-ն նորից դարձնել բանակցային կողմ, հասնել խաղաղության պայմանագրի հաստատման։

-Բանն էլ հենց այն է, ՀՀ իշխանությունները հերթական անգամ ապացույց նվիրեցին թշնամուն, որ Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն, որպես ինքնուրույն կողմ, գոյություն չունի: Այնպես որ, Արցախը բանակցային կողմ դարձնելու խնդիրը, եթե իհարկե Սարգսյանի ռեժիմը երբևէ փորձել է այն լուծել, էլ ավելի բարդացավ:

-Ըստ Ձեզ՝ ի՞նչ շահեց ադրբեջանական կողմը եւ ի՞նչ շահեց հայկական կողմը այս պատերազմում։

Ակնհայտ է, որ Ադրբեջանը իր գործողություններով նոր իմպուլս հաղորդեց խնդրի քննարկմանը, այսպես ասենք՝ թարմացրեց կոնֆլիկտը` ցույց տալով, որ պատրաստ է ցանկացած պահի սրել իրավիճակը: Ինչպես տեսանք, Ադրբեջանի բացահայտ ագրեսիան նաև խստորեն չդատապարտվեց միջազգային հանրության և նույնիսկ մեր ոչ բարով դաշնակիցների կողմից: Այս հարցում, անշուշտ, իր էական դերը խաղաց պարոն Սարգսյանի «հմուտ» արտաքին քաղաքականությունը՝ անզուգական Էդիկ Նալբանդյանի կատարմամբ: Հայ զինվորը իրեն հերոսաբար դրսևորեց և արժանի է փառք ու պատվի: Դրան համարժեք էր նաև հասարակության պահվածքն ու արձագանքը: Սրանք, անշուշտ, ձեռքբերումներ են և հուսանք, որ հիմք կհանդիսանան մեր երկրում ավելի արժանապատիվ կացութաձև և ղեկավարություն ընտրելու համար:

-Ընդհանրապես Ադրբեջանի գործողություններն ինքնաբո՞ւխ էին, թե՞ դրանք հովանավորվում էին տարածաշրջանային այլ խաղացողների կողմից։

-Ինքնաբուխ կարելի է դեսպանների առջև ելույթներ ունենալ, ինքնաբուխ պատերազմներ չեն սկսում: Ադրբեջանն այս պատերազմում ուներ երկու հիմնական սպոնսոր՝ Ռուսաստանն՝ իր ահռելի քանակի մահաբեր զենքերի վաճառքով ու նեոգաղութատիրական նկրտումներով և Թուրքիան՝ բոլոր թյուրքերի ավագ եղբայրը, իր պանթուրքականությամբ ու նոր օսմանիզմով:

Թագուհի Հակոբյան

Նյութի աղբյուրը ` http://hraparak.am/?p=107659&l=am/

Հրատարակված՝ Հարցազրույցներ-ում | Թողնել մեկնաբանություն

Իշխանությունը փորձում է «նոր սկզբի» հույսով մեղմել ներկա սարսափելի վիճակը

Մեր զրուցակիցն է ԱԺ նախկին փոխնախագահ Կարապետ Ռուբինյանը
Պատրաստ է ՀՀԿՀՅԴ հուշագիրը՝ երեք նախարարական պորտֆել և երկու մարզպետի պաշտոն ՀՅԴին: Պարոն Ռուբինյան, իշխանությանը ինչու էր անհրաժեշտ կոալիցիա կազմել ՀՅԴի հետ, երբ ՀՀԿն ունի մեծամասնություն և կարող է ցանկացած որոշում կայացնել առանց որևէ ուժի աջակցության։
Տեսականորեն ոչ մի անհրաժեշտություն չկա, սակայն մի շարք հանգամանքներ, որոնցից են իշխող ռեժիմի ոչ լեգիտիմությունը, քրեաօլիգարխիկ, թալանչիական բնույթը, Սերժ Սարգսյանի լիազորությունների մոտալուտ ավարտը և, վերջապես, նրա լիակատար տապալումը, ֆիասկոն, պետության կառավարման բոլոր ոլորտներում, բերեցին փոփոխություններ անելու կենսական անհրաժեշտության: Բնականաբար, նախաձեռնվեցին ոչ թե հասարակական զարգացմանը միտված փոփոխություններ, այլ այնպիսիք, որոնք առաջին հերթին, եթե ոչ ամբողջովին, միտված են ռեժիմի հարատևմանը: Մեջտեղ բերված սահմանադրական փոփոխությունների գործընթացը, այնուհետև կեղծ հանրաքվեով այդ փոփոխությունները հասարակությանը պարտադրելը թույլ են տվել ռեժիմին կառուցողական գործունեության պատրանք ստեղծել, դատարկ ճամարտակություններ անել զարգացման ու առաջընթացի թեմաներով, փորձելով մոռացության մատնել, կամ վատ սահմանադրությամբ պայմանավորել նախկին տապալումները և անփառունակ կառավարման 8-րդ տարում «նոր սկզբի» հույսով մեղմել ներկա սարսափելի վիճակը:
Իսկ Դաշնակցությունն իր, ինչպես հիմա արդեն բոլորին տեսանելի է, «վեհ գաղափարների» քողի տակ կերակրատաշտին և վարչական լծակներին վերստին մոտենալու ձգտումով, շատ հարմար գործընկեր էր՝ ինչպես ազգային համերաշխության պատրանք ստեղծելու առումով, այնպես էլ սփյուռքին մոլորեցնելու ու լռեցնելու գործում: Հիմա պարզապես նախապես կայացված համաձայնությունների ձևակերպումներ են տրվում, քանի որ խոստումները դրժելու անհրաժեշտություն չկա, իսկ պաշտոնները «անձնազոհաբար» զիջողներին հեշտությամբ կփոխհատուցեն այլ պաշտոններով կամ արտոնություններով:
Նոր իշխանական վերնախավի ձևավորման մեկնա՞րկն է տրվել: Սերժ Սարգսյանը թեև հայտարարել էր, որ ինքը չի հավակնում ոչ վարչապետի և ոչ էլ նախագահի պաշտոնին, բայց շատերի գնահատմամբ, իր ելույթով ցույց տվեց, որ չի պատրաստվում «թոշակառու» դառնալ: Համամի՞տ եք արդյոք:
Ռեժիմը ունակ չէ որևէ նոր բան ստեղծելու: Նոր կամ մոռացված հին դեմքեր կարող են հայտնվել, բայց որակական փոփոխություններ սպասելն անիմաստ է: Սարգսյանի վերջին ելույթն էլ հիասթափությունից բացի, ոչինչ չպարգևեց հասարակությանը: Ելույթն այնքան մակերեսային էր, կտրված իրականությունից ու իշխող ոհմակի գործելաոճին հակասող, որ կամ պետք է Հայաստանը վերանվանել Սովետականի՝ ուր իշխող կուսակցության լկտի սուտն ու կեղծիքը կյանքի նորմեր էին, կամ էլ բազմապատկել ջանքերն այդ սովետական վիրուսը կրողներից օր առաջ ազատվելու ուղղությամբ:
Այժմ Սերժ Սարգսյանը և իր հանցակիցները սարսափում են ոչ թե իշխանությունը կորցնելու հեռանկարից, այլ այն չպլանավորված, Աստված մի արասցե, ժողովրդի ընտրած կամ հեղափոխության արդյունքում իշխանության եկած մի նոր ուժի անցնելու հեռանկարից: Պլանավորված, էստաֆետային անցման դեպքում բարեկեցությունը և թալանած միլիոնները կորցնելու վտանգ չկա: Տեսնում են, չէ՞, անպատիժ մոսկվաներում ու աֆրիկաներում ֆռֆռացող հանցագործին: Այ, չպլանավորվածի դեպքում ստիպված են լինելու բոլոր դրվագներով, իրենց լեզվով ասած, ատչոտ տալ` հաշվետու լինել: Այ այդ դեպքում ամեն ինչ կկորցնեն՝ մեջտեղ կգան ոչ մի կերպ չմոռացվող տարեթվեր՝ Հոկտեմբերի 27, Մարտի 1, Սեպտեմբերի 3… Մեծ հաշվով, Սերժ Սարգսյանի խնդիրը այս տարեթվերից հեռու մնալն է, իսկ դրան կարելի է հասնել կամ կառավարման լծակները բաց չթողնելով, կամ պլանավորված իշխանափոխությամբ՝ 100 տոկոսանոց երաշխիքներ ստանալով: Քանի որ քաղաքականության մեջ 100 տոկոսանոց երաշխիքներ չեն կարող լինել, գերադասելի է առաջին տարբերակը, դրան էլ, ինչպես շատերին տեսանելի է, գնում է:
Ըստ Ձեզ՝ Հայաստանում ընտրական օրենսգրքի փոփոխությամբ հնարավո՞ր է ստեղծել այնպիսի մեխանիզմներ, որոնք կապահովեն արդար ու թափանցիկ ընտրություններ, թեև իշխանության ներկայացուցիչները արդեն իսկ անհնար են համարում ընդդիմադիր ներկայացուցիչների առաջարկած՝ ցուցակների հրապարակման առաջարկը:
Արդեն ասացի, թե ազատ ու արդար ընտրությունները ինչ սարսափելի, մահացու վտանգ են ռեժիմի համար: Ընտրական ցուցակների հրապարակումն էապես կդժվարացնի ընտրությունները կեղծելը, բայց դա էլ համադարման չէ: Եթե ընտրություններ կազմակերպողը գողերի ու ավազակների ոհմակ է, միշտ էլ մեկ կամ մի քանի այլ անօրինական ելք կգտնվի: Կարելի է անվերջ կատարելագործել ընտրական օրենսգիրքը, ինչն էլ ԵԱՀԿ/ԺՀՄԻԳ-ի սիրույն, ժրաջանորեն արվում է տարիներ շարունակ և հիմա էլ կարվի: Բայց բոլորն էլ գիտեն, որ նույնիսկ ամենավատ օրենքով կարելի է ազատ ու արդար ընտրություններ անցկացնել, եթե դրա համար կա քաղաքական կամք: Սարգսյանի ռեժիմը այդ կամքը չունի և շահգրգռված է հակառակում:
Պարոն Ռուբինյան, շատերն ապագա խորհրդարանում լիբերալ ուժ ունենալու անհրաժեշտություն են տեսնում: Դուք նման նախադրյալներ տեսնեո՞ւմ եք, որ օրինակ, լիբերալները կարող են միավորվել: Եվ եթե չմիավովեն և առանձին պայքար տանեն, արդյոք կարո՞ղ են հաջողել:
XVII-XVIII դարերի բուրժուական հեղափոխությունների ժամանակներից սկսած մինչև մեր օրերը ազատականությունը եղել է համամարդկային առաջընթացի հիմնական մղիչ ուժը: Այն արժեքները, որոնց ձգտում ենք, որոնց համար պայքարում ենք՝ ժողովրդավարություն, սոցիալական արդարություն, օրենքի առջև հավասարություն, մարդու ազատություն և իրավունքներ, տնտեսական ազատ մրցակցություն, դրանք բոլորը ազատական մտածողության պտուղներ են, որոնք մեր օրերում դարձել են համամարդկային արժեքներ: Ավելի նեղ առումով ազատականությունը մարդու իրավունքներն ու ազատությունը հռչակում է որպես բարձրագույն արժեք և դրանից ելնելով սահմանափակում է պետության անհարկի միջամտությունը նրա կյանքին ու գործունեությանը: Կներեք այս տեսական մեջբերման համար, բայց դա արեցի ասելու համար, որ իրենց ազատական հռչակած կուսակցություններ Հայաստանում կան, բայց ազատականություն քարոզողներ և կիրառողներ ինչ-որ չեմ տեսնում: Գաղափարականության բացակայությունը, իրար հաջորդած քոչարյանական ու սարգսյանական ռեժիմների քայքայիչ գործունեության արդյունքում, բնորոշ է այժմյան Հայաստանի բոլոր ուժերին: Բայց դա նաև այդ ուժերի հիմնական թուլությունն է:
Ամփոփելով ասեմ, որ նախ կուզեի ազատականություն իրապես դավանող ու քարոզող ուժ տեսնել մեր քաղաքական բեմահարթակում, հետո նոր խոսել ազատական միավորումների ու խորհրդարանում դրանց տեղ ունենալու մասին:
Հրատարակված՝ Uncategorized-ում | Թողնել մեկնաբանություն

Սերժ Սարգսյանի հանցախումբը քաղաքական ուժերին նոր խորհրդարանում լինել-չլինելու շեքսպիրյան հարցադրումն է առաջադրելու

Հրատարակված՝ Հարցազրույցներ-ում | Թողնել մեկնաբանություն

ՀՀՇ-ն հիմա էլ դարձրին ՀՅԴ-ի խղճուկ նմանակը

«Քաղաքացիների ատելությունը իշխող ռեժիմի եւ Սերժ Սարգսյանի նկատմամբ այնպիսի մակարդակի է, որ նրա մեջտեղ բերած միայն մեկ փաստաթղթի կարող է հավանություն տալ՝ նրա հրաժարականի դիմումին».- նշում է ԱԺ նախկին փոխնախագահ, ՀՀՇ վարչության նախկին անդամ Կարապետ Ռուբինյանը, ով գնահատելով Ազգային ժողովի սահմանադրական փոփոխությունների նախագծի քվեարկությունը, այն որակեց ոչ ինտրիգային: Կարապետ Ռուբինյանից հետաքրքրվեցինք նաև, անսպասելի չէ՞ր իր համար նախկին կոլեգայի՝ Ալեքսանդր Արզումանյանի, սահմանադրական փոփոխությունների նախագծին կողմ քվեարկելը:

 

«Ոչ մի ինտրիգ չկար, ամեն ինչ ընթացավ վարչախմբի սցենարով եւ, ինչպես բազմաթիվ անգամներ նախկինում, նորից ի ցույց դրվեց այս Ազգային ժողովի անպետքությունը, որպես ներկայացուցչական ժողովրդավարության գործիք: Ի ցույց դրվեց նաեւ ընդդիմության անպետքությունը, եթե իհարկե համարենք որ կա այդպիսինը: Հիմա իրավացիորեն եւ շատ է խոսվում Սերժ Սարգսյանի եւ նրա ղեկավարած հանցախմբի վերարտադրվելու ծրագրերի մասին, բայց չի խոսվում ընդդիմադիր կոչվածների վերարտադրվելուն ուղղված ջանքերի մասին: Ոմանք հենց որպես ընդդիմություն են ուզում վերարտադրվել, բնականաբար պահպանելով իրենց փափուկ տեղերը խորհրդարանում, ոմանք էլ դեմ չեն լինի այլ համեղ պատառների տիրանալուն: Ինչ-ինչ պատճառներով վարչախմբի դեմ իրական պայքարի դադարեցման պայմաններում, հիմա շատերն են փորձում հարմարվել իրականությանը եւ վարչախմբի թելադրած խաղի կանոններին ու լուծել զուտ անձնական խնդիրներ: Ոմանք դա կոչում են կոլաբորացիոնիզմ՝ համագործակցություն թշնամու հետ, համարելով, որ գործող վարչախումբը երկրի համար մեկ ներքին թշնամին է, բայց կարելի է ավելի ստույգ բնորոշել՝ հարմարվողականություն: Ինչ վերաբերում է իմ նախկին կուսակից Ալեքսանդր Արզումանյանի քվեարկությանը, ապա այստեղ նույնպես որեւէ անսպասելի բան տեղի չի ունեցել՝ նույն հարմարվողականությունն է: Ցավալի է, որ այդ գործընթացի մեջ ներքաշեցին ՀՀՇ-ն, որը, կարծես թե, միասին ուզում էինք փրկել Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի ծրագրած անփառունակ վախճանից, բայց հիմա էլ դարձրին ՀՅԴ-ի խղճուկ նմանակը»:

-Շատ պատգամավորներ, որոնք դեռ վերջերս դեմ էին սահմանադրական փոփոխություններին, կողմ քվեարկեցին, ի՞նչը կարող էր այդ մարդկանց վերջին պահին մտափոխվել:

Չեմ հետաքրքրվել թե մասնավորապես ով ոնց է քվեարկել, մանավանդ որ շատերին չեմ ճանաչում: Երեւի նկատի ունեք բարգավաճականներին, հա՞: Նույն խնդիրն է՝ նախ սեփական մտատանջանքները իրենց ապագայի վերաբերյալ՝ ինչպես պահպանել տեղը արեւի տակ, որոշ դեպքերում երեւի թխվածքաբլիթ են ցույց տվել, չօգնելու դեպքում՝ ճնշումներ եւ սպառնալիքներ, չնայած չեմ կարծում որ դրանց անհրաժեշտությունը ծագել է:

-ԱԺ խմբակցությունների մասնակցությունը սահմանադրական փոփոխությունների տեքստին ըստ Ձեզ բավարա՞ր էր:

Ավելի քան բավարար էր, քանի որ, ըստ իս, բովանդակային քննարկումներն անիմաստ էին ի սկզբանե: Ինչ տարբերություն որ սահմանադրությունն է ոտնահարելու ռեժիմը եւ որի ներքո է քաղաքացին կեղեքվելու: Բացի այդ, հաշվի առեք, որ ՀՀ քաղաքացիների ատելությունը իշխող ռեժիմի եւ Ս. Սարգսյանի նկատմամբ այնպիսի մակարդակի է, որ նրա մեջտեղ բերած միայն մեկ փաստաթղթի կարող է հավանություն տալ՝ նրա հրաժարականի դիմումին: Ուրեմն՝ ժողովրդի իրական ցանկություններն ու շահերը ներկայացնելուն հավակնողները պետք է այդ դիմումի վրա աշխատեին՝ ոչ թե ռեժիմի երկարաձգմանը նպաստող նախագծի:

-Եվ սահմանադրական նոր տեքստին Ձեր գնահատականը:

Արդեն ասացի, որ անիմաստ եմ համարում նախագծի բովանդակային քննարկումը:

 

Սիրան Հունանյան

Նյութի աղբյուրը ` hraparak.am

Հրատարակված՝ Հարցազրույցներ-ում | Թողնել մեկնաբանություն

Գնում են բռնապետի մոտ եւ փորձում են արեւի տակ իրենց համար քիչ թե շատ հարմար տեղ զբաղեցնել

Սահմանադրական փոփոխությունների շուրջ անցկացվող խորհրդակցությունների շրջանակներում Սերժ Սարգսյանը Բաղրամյան 26-ում հանդիպում է ունենում մի շարք կուսակցությունների ներկայացուցիչների հետ: Ի թիվս այլ ուժերի՝ Ս.Սարգսյանի հրավերն ընդունել էր նաեւ ՀՀՇ-ն: ՀՀՇ-ականների՝ Բաղրամյան 26 գնալուց հետո կուսակցության անդամ Կարապետ Ռուբինյանը հայտարարեց, որ լքում է կուսակցությունը: Նա նաեւ իր ֆեյսբուքյան էջում գրառում էր արել:

Ինչո՞ւ եւ ի՞նչ պատճառներով Կ.Ռուբինյանը դադարեցրեց անդամակցությունը ՀՀՇ-ին, կմիանա՞ արդյոք վերջինս «Ոչ»-ի ճակատին: Այս եւ այլ հարցերի շուրջ ԳԱԼԱ-ն զրուցել է ՀՀՇ վարչության արդեն նախկին անդամ Կարապետ Ռուբինյանի հետ:

-Պարոն Ռուբինյան, ձեր գրառմամբ տեղեկացրիք, որ առանց վարչությունում հարցը քննարկելու ՀՀՇ անդամները գնացել են Բաղրամյան 26: Մինչդեռ ՀՀՇ-ից էլ հայտնում են, որ քննարկում եղել է:

-Այդ դեպքում իրենց պետք է մեկ պարզ հարց տալ՝ ինչո՞ւ չեք տեղեկացրել Ռուբինյանին, որ այդպիսի քննարկում է լինելու: Մանավանդ, որ անցած անգամ նույնատիպ քայլ արեցին, եւ ես իմ դժգոհությունը հրապարակավ հայտնեցի, որ էլի որեւէ տեղեկատվություն չեմ ստացել իրենցից, այլ մամուլից: Երկրորդ անգամ նույն սխալն են անում, եւ ակնհայտ է, որ դա իրենց գործելաոճն է, այլ բան չեմ կարող ասել:

-Ի՞նչ գնահատական կտաք Սերժ Սարգսյանի հետ հանդիպման շտապած «ընդդիմադիր» գործիչներին:

-Երկրի նման իրավիճակում ընդդիմադիր գործունեություն հասկանում եմ միայն պայքար ձեւավորված ապօրինի, քրեաօլիգարխիկ ռեժիմի դեմ: Ինչպես տեսնում ենք, Բաղրամյան 26 այցելությունները պայքարի նշույլ իրենց մեջ չեն պարունակում, ինչ-որ ֆոտոսեսիաներ են անում, ինչ-որ բաների շուրջ բարեհամբույր զրուցում են, պայմանավորվում են, թե չեն պայմանավորվում, չգիտեմ, ես այդտեղ ընդդիմադիր գործունեություն չեմ տեսնում, այլ տեսնում եմ զուտ հարմարվողականություն:

-Արդյո՞ք Բաղրամյան 26 շտապած ուժերի նպատակն իշխանությունում տեղ ունենալն է:

-Չէ, պարտադիր չէ իշխանության դաշտում, նոր իրականություն է, ըստ էության, իրական պայքար  հիմա ռեժիմի դեմ չկա, եւ հասարակությունը ստիպված սպասում է կամ պետք է դրդի նոր ուժերի ձեւավորմանը: Հասարակությունը միշտ էլ ցույց է տվել, հենց որ քիչ թե շատ իրատեսական է իրեն թվում, որ կարելի է իշխանափոխություն անել, գնում կանգնում է, մենք դա տեսել ենք, հիմա նման ուժերի չի տեսնում: Ստեղծվել է արհեստական իրավիճակ, եւ այդպես գնում է: Սկսած սահմանադրական փոփոխություններից, այդ հանդիպումներից, եւ պատրանք են ստեղծում, թե նոր, ավելի լավ օրենսդրություն հնարելով՝ ավելի լավ երկիր ստեղծեն: Ավելի լավ երկիր ստեղծում են քաղաքական կամք կիրառելով, քաղաքական ավանգարդը ճանապարհ է հարթում՝ տանելով իր հետեւից հասարակությանը, իսկ նման բան ես չեմ տեսնում:

-Միանալո՞ւ եք «Ոչ»-ի ճակատին:

-Ես չգիտեմ՝ ինչ կձեւավորվի, ինչպես կձեւավորվի, ես՝ որպես ՀՀ քաղաքացի, որպես անհատ, կպայքարեմ ինձ հասու բոլոր միջոցներով:

-Դուք միանշանակ դե՞մ եք սահմանադրական փոփոխություններին:

-Սահմանադրական փոփոխությունները ներմուծված ձեւական բան են, որովհետեւ իշխող ռեժիմը կմտցնի փոփոխությունները, թե ոչ, նա կպահպանի իր ձեռքին ապօրինի իշխանությունը: Ես խնդիրը տեսնում եմ այս ապօրինի իշխանությունների  հեռացումը, միայն դրանից հետո կարելի է խոսել փոփոխությունների մասին, խնդիրը ռեժիմն է, որին պետք է հեռացնել:

-Ինչպե՞ս մեկնաբանել «ընդդիմադիրներ» ԲՀԿ-ի, ՀՀՇ-ի, ՀԱԿ-ի ցուցակով պատգամավոր դարձած Լյուդմիլա Սարգսյանի պահվածքը: Վերջիններս արմատական դիրքերից էին հանդես գալիս եւ քննադատում այս իշխանություններին, բայց շտապեցին սեղմել Ս.Սարգսյանի ձեռքը:

-Առաջին դեպքում ընդհանրապես քաղաքական ուժի մասին խոսք չկա, այլ մեկ անձի շուրջ համախմբված ոչ քաղաքական նպատակներով հավաքված մարդկանց մասին, ով կորցրել է առաջնորդին եւ փորձում է հարմարվել: Մնացածներից ես այդքան էլ կոշտ դիրքորոշումներ չեմ լսել:

-Պարոն Ռուբինյան, այլ քաղաքական ուժի հետ հնարավոր համագործակցություն կամ անդամակցություն տեսնո՞ւմ եք:

-Ես նախ պետք է նշեմ, որ մամուլում նման բան է գրվել, որ ես կուսակցություններ եմ փոխում, ես բացի ՀՀՇ-ից, որեւէ այլ կուսակցության երբեք չեմ անդամակցել եւ որեւէ նպատակ չունեմ այլ կուսակցության անդամակցել, ոչ թե այն պատճառով, որ ընդհանրապես բացառում եմ դա, այլ հիմա քաղաքական դաշտն այնպիսին է, կուսակցություններն այնպիսին են, որ որքան  հեռու մնանք դրանցից, այնքան լավ, որեւէ վստահություն չեն ներշնչում, ժողովրդի  պաշտպանության զանգվածը չունեն, որովհետեւ չկա քաղաքական դաշտ, որտեղ կուսակցությունները կարող են գործել եւ մրցակցել, իսկ թե ինչո՞ւ, որովհետեւ գործող իշխանություններն իսպառ վերացրել են ընտրություն հասկացողությունը, իսկ առանց ընտրությունների եւ առանց մրցակցության կուսակցությունները դառնում են արհեստական ինչ-որ միավորներ, որոնք ոչ թե պայքարում են գաղափարների շուրջ, ոչ թե մրցակցում են, այլ գնում են բռնապետի մոտ եւ փորձում են արեւի տակ իրենց համար քիչ թե շատ հարմար տեղ զբաղեցնել:

Հարցազրույցը՝ Փայլակ Ֆահրադյանի

http://galatv.am/hy/news/121682/

Հրատարակված՝ Հարցազրույցներ-ում | Թողնել մեկնաբանություն

Հարցազրույց 1IN.AM

Հրատարակված՝ Հարցազրույցներ-ում | Թողնել մեկնաբանություն

Փորձ է արվում շեղել հասարակության ուշադրությունը

Մեր զրուցակիցն է ԱԺ նախկին փոխնախագահ, ՀՀՇ վարչության անդամ Կարապետ Ռուբինյանը:
Պարոն Ռուբինյան, հրապարակվել են Սահմանադրության փոփոխությունների 1-7 գլուխները։ Շատերը ամենամտահոգիչ կետը համարում են 89-րդ հոդվածի 4-րդ մասը, որն առաջարկում է կայուն մեծամասնություն ապահովելու մեխանիզմ։ Ձեզ համար որո՞նք են մտահոգիչ դրույթները: Ինձ նախևառաջ մտահոգում է այն, որ փորձ է արվում մեր հասարակության ուշադրությունը շեղել Հայաստանի և Արցախի առջև ծառացած իրական ու, որոշ դեպքերում, օրհասական դարձած խնդիրներից: Սերժ Սարգսյանի գլխավորած քրեաօլիգարխիկ վարչակազմը վաղուց արդեն ապացուցել է, որ ի վիճակի չէ լուծելու այդ խնդիրներից ոչ մեկը, բայց, մյուս կողմից, զավթած իշխանությունից մշտապես կառչելու բուռն ու անանց ցանկություն ունի: Ուստի, հաշվի առնելով, որ արդեն այնքան էլ հեռու չեն ԱԺ ու այնուհետև նախագահական ընտրությունների ժամկետները, գործադրվում է մի ծրագիր, որը, իբր միտված է երկրի կառավարման համակարգը բարեփոխելուն, բայց, իրականում խնդիր ունի պահպանելու իշխանությունը  նույն քրեաօլիգարխիկ կլանի ձեռքերում և ապահովելու թալանված ունեցվածքի  անձեռնմխելիությունը` Սերժ Սարգսյանի պաշտոնավարման ժամկետի ավարտից հետո: Կարո՞ղ էին արդյոք լուծել այդ խնդիրը գործող սահմանադրության շրջանակում: Կարծես թե, այո, բայց, ըստ երևույթին, Սերժ Սարգսյանը շատ ավելի բարդ է համարում այդ ուղին` հաշվի առնելով նախագահի պաշտոնի համար 100%-ով վստահելի ժառանգորդ գտնելու բարդ խնդիրը, իրեն այդ պաշտոնը 10 անմեղ զոհերի գնով նվիրած նախորդ բռնապետի` Քոչարյանի հետ կապված հանգամանքները, ինչպես նաև այն, որ ուզում է խուսափել արդեն ավանդույթ դարձած բախումներից, որոնք հաջորդում են կեղծված նախագահական ընտրություններին: Կարծում եմ սրանք են սահմանադրության «բարեփոխիչներին» պատվեր իջեցնելու հիմնական դրդապատճառները և, ինչպես տեսնում եք, դրանք որևէ աղերս չունեն մեր երկրի և հասարակության առջև ծառացած հիմնախնդիրների հետ: Իսկ նախագծի ձեր նշած հոդվածը գրվել է Սերժ Սարգսյանի ուղղակի ցուցումով` երաշխավորելու համար նրա` խորհրդարանական մեծամասնությունը վստահորեն իր կուսակցության ձեռքում պահելու ցանկության իրականացումը: Ընդ որում՝ պատվերը այնքան անորակ է կատարվել,  որ կատարողները հիմա ստիպված են իրենց գրածին հակասող բացատրություններ տալ: Ասեմ նաև, որ սահմանադրության նախագիծը այս որակով, այն էլ մաս-մաս հասարակության դատին ներկայացնելը գնահատում եմ որպես անհարգալից վերաբերմունք: Իսկ մեր երկրում բոլոր կեղծված ընտրությունները մաքրագրած ու օրինականացրած Սահմանադրական դատարանի նախագահին գործը հանձնարարելը զավեշտ է:
Սերժ Սարգսյանը վերահաստատել է, որ չի ուզում ոչ վարչապետ, ոչ էլ ԱԺ նախագահ դառնալ, որ չի դրված վերարարտադրության խնդիր։ Առանց այդ պաշտոններից որևէ մեկը զբաղեցնելու՝ հնարավոր համարո՞ւմ եք ամբողջ իշխանության վերահսկողությունը նա կարողանա պահպանել իր ձեռքում: Նախ նշեմ, որ հակված չեմ, հիմքեր չունեմ վստահելու պարոն Սարգսյանին, քանի որ բոլորս ենք տեսել, թե ինչ գնով նա զավթեց իշխանությունը 2008-ին և ինչպես է մնում կառչած նախագահի աթոռից հիմա, երբ իր «հմուտ» ղեկավարության ներքո վարչախումբը տապալվել է բոլոր ոլորտներում: Արդյո՞ք դա բավարար հիմք չէ եզրակացնելու համար, որ նա ի վերջո կամ կդրժի իր խոստումը, կամ էլ, նոր սահմանադրության օգնությամբ, կձգտի պահել կառավարման թելերը իր ձեռքում` որպես Հանրապետական կուսակցության առաջնորդ: Բոլորս ենք տեսնում, թե ինչի է վերածվել լուսահոգի Աշոտ Նավասարդյանի հիմնած Հանրապետական կուսակցությունը: Այն ոչ թե դասական, այլ խորհրդային`ԽՄԿԿ տիպի գոյացություն է`այն բացասական տարբերությամբ, որ բացի նոմենկլատուրայից ու կարիերիստներից, ընդգրկում է նաև օլիգարխների և բացահայտ քրեական տարրեր: Բնականաբար, հերթական ընտրություններում, նորից այդ հրեշավոր կոնգլոմերատով է պատրաստվում լցնել խորհրդարանը պարոն Սարգսյանը և, ինչպես վերը ասացի, նաև ապահովագրել է տվել դրանց կայուն մեծամասնություն լինելը: Այս սցենարի իրագործումը բերելու է ոչ թե բաղձալի խորհրդարանական կառավարման համակարգի ներդրմանը,  որը հիմնված է առաջին հերթին դասական տիպի կուսակցությունների թափանցիկ գործունեության ու նրանց արդար մրցակցության վրա, այլ գռեհիկ կուսակցական կառավարման համակարգին` իր մեծարգո Գենսեկով, միայն իր կուսակցության առջև հաշվետու վարչապետով ու բոլոր այլ սպասելի բացասական հետևանքներով:
Բավականին կոշտ դիրքորոշում են հայտնել նախագծի վերաբերյալ ընդդիմադիր ուժերը, ի վերջո հնարավո՞ր է մոբիլիզացիա՝ այս նախագիծը տապալելու շուրջ։ Ընդդիմանալու տարբեր դրդապատճառներ կան: Որոշ դեպքերում դա չիրագործված նախագահական հավակնությունների հետևանք է, այլ դեպքում կարող են համոզված լինել նախագահական կամ կիսանախագահական համակարգերի առավելության  վերաբերյալ, չնայած մեր երկրի կուտակած բացասական փորձն այդ ուղղությամբ բավականին թուլացրել է նրանց դիրքերը: Իսկ, ինչպես իմ դեպքում, կարող են կողմնակից լինելով անցմանը խորհրդարանական համակարգին, դեմ լինել անցման առաջարկվող այս հանպատրաստից  և այլ` ճղճիմ նպատակներ հետապնդող ձևին, որը պղծելու է նաև գաղափարը: Չնայած դրդապատճառների տարբերությանը, տրամաբանությունը հուշում է, իսկ ակնկալվող վնասները պարտադրում են, որ դեմ արտահայտվող և գործնականորեն դիմադրելուն պատրաստ ուժերը առնվազն համակարգեն իրենց գործողությունները` համապատասխան միացյալ մարմին ստեղծելով: Որքանո՞վ դա կիրագործվի, կկարողանա՞նք ակտիվ դիմադրություն ու բոյկոտ կազմակերպել, չեմ կարող ասել: Հաշվի առնելով ստեղծված իրավիճակը՝ այնքան էլ լավատես չեմ:
Մինչև փետրվարի 12-ը սահմանադրական այս փոփոխություններին ամենաշատ ընդդիմացող ուժը պասիվ չէ՞։ Հիմա, երբ նրան լռեցրին, հնրավոր կլինի՞ անցնցում անցկացնել այս փոփոխությունները: Նախորդող ակտիվությունը թելադրված էր առաջնորդի աներևակայելի անիրատեսությամբ ու սին նախագահական հավակնություններով: Այդ անիրատեսությունը խորացնում էին մի կողմից իրեն օրնիբուն փառաբանող, շահախնդիր շրջապատը, մյուս կողմից, ոչ պակաս անիրատես, սեփական ծրագրերը նրա միջոցով առաջ տանել փորձող ուժերը: Ի ցույց դնելով իրենց իրական վերաբերմունքը և պատկերացումները բազմակուսակցական համակարգի վերաբերյալ՝ Հանրապետականի բոսերը անթաքույց հարձակում կազմակերպեցին իրատեսությունը կորցրած կուսակցական առաջնորդի վրա և շատ արագ պարզապես վռնդեցին նրան քաղաքական դաշտից: Թե ի՞նչ տրամադրություն է հիմա Բարգավաճի փլատակներում, ես չգիտեմ,  ի՞նչ հրահանգներ կիջեցնեն նոր տերերը նույնպես չգիտեմ, բայց, ամեն դեպքում, կարծում եմ թե’ առաջ, թե’ հիմա քաղաքական հաշվարկներում չարժե ընդգրկել այդ դեռևս ոչ քաղաքական ուժը: Իսկ փոփոխություններն անցնցում կանցկացնեն միայն այն դեպքում, եթե ընդդիմությանը չհաջողվի ոտքի հանել հասարակությանը և ակտիվ բոյկոտ կազմակերպել:
  • Հարցազրույց — 27 Հուլիսի 2015, 10:38

— See more at:http://www.lragir.am/

Հրատարակված՝ Հարցազրույցներ-ում | Թողնել մեկնաբանություն